Aan het peinzen...

Kunstwerken

Circus Andersom (Martijn Engelbregt), Aam Solleveld, Ni Haifeng en Domenique Himmelsbach de Vries presenteren nieuwe ruimtevullende installaties. In het bestaande werk van Remy Jungerman, Jeroen Jongeleen, Sunny Bergman, Melanie Bonajo, Renzo Martens, Tinkebell, Jonas Staal, Patricia Kaersenhout, Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek, Jan Hoek, Wafae Ahalouch, Leendert Vooijce, Ed van der Elsken en Cor Jaring is hun kijk op historische vraagstukken rond vrijdenken te zien.

Self-Portrait as Part of the Porcelain Export History 1 (1999−2001) – NI HAIFENG

Porselein kwam aanvankelijk alleen uit Azië. Vanaf de zeventiende eeuw maakten Nederlanders het kostbare goed na in onder andere Delft en Friesland. Tegenwoordig is er meer belangstelling om het dominante narratief vanuit dit Eurocentrische, witte mannelijke perspectief te herzien. In de serie Self-portrait as part of the porcelain export history presenteert Ni Haifeng zichzelf als onderdeel van deze geschiedenis. Hij beschilderde zijn lichaam met patronen van Chinees porselein en teksten om leegtes in de geschreven handelsgeschiedenis gestalte te geven. Zo vestigt Haifeng met dit zelfportret de aandacht op de cyclische bewegingen van mensen, producten en goederen die patronen van kolonialisme en globalisering weerspiegelen.

Power to the models (2020) – Jan Hoek, Bruin Parry

Jan Hoek werkt samen met mensen die doorgaans buiten de normen van de maatschappij vallen en als outsiders vaak ongezien en ongehoord blijven. Zo fotografeerde hij ex-heroïneverslaafde Kim uit Amsterdam, die er altijd van droomde om supermodel te worden. Deze droom is in zekere zin uitgekomen: in het tentoongestelde werk staat ze als model op de cover van het Parool en King Kong magazine. Ook te zien is de samenwerking met kunstenaar Bruin Parry. Hij heeft het syndroom van Down, is regelmatig fotomodel en bovendien groot fan van Michael Jackson. In het universum van Hoek zijn de ‘gewone’ mensen de vreemden en de buitenstaanders de ‘funky heersers van deze planeet’.

Anderen

Enlightenment Dances #1 (2021) – Wafae Ahalouch

Wafae Ahalouch is gefascineerd door (inter)menselijke machtsconflicten die volgen uit tradities en gewoontes. In dit werk vertolkt de danseres als oermens de kracht van het leven. Ze belichaamt hier het vrije denken, want ze staat in contact met haar eigen kracht en levensenergie. De verlichte dans is ook een reflectie op de relatie tussen gender, spiritualiteit en religie. De rol van de vrouw kan enorm verschillen: enerzijds staat ‘moeder natuur’ symbool voor de aardse oerkracht, anderzijds representeert vrouwelijkheid vaak slechte eigenschappen, zoals Eva die de appel eet en daarmee een einde brengt aan een hemels bestaan. ‘De rol die de vrouw mág spelen, wordt door cultuur en nog meer door onze ‘‘verhalen’’ bepaald’, stelt Ahalouch.

My dearest cat Pinkeltje (2004) – TINKEBELL

Katinka Simonse alias Tinkebell maakte in 2004 een einde aan het leven van haar ‘depressieve’ kat Pinkeltje, en maakte van haar vacht een handtas. Onderliggend doel was de acceptatie van de slachting van productiedieren als koeien en varkens ter discussie te stellen. De haatmails en bedreigingen die Tinkebell ontving waren ontelbaar. Ze bundelde die in het boek Dearest Tinkebell, met informatie over de afzenders: ‘Het materiaal is gewoon op internet te vinden. Door het op deze manier in een boek te zetten, krijgt het een heel andere lading’, stelt ze. Tinkebell vindt de vraag ‘hoe ver mag je gaan in de kunst’ onzin. Ze is er met haar werk op gericht om iets te bewerkstelligen bij het publiek, om aan te zetten tot nadenken.

Dearest Tinkebell, 2009. Het boek bevat een deel van de haat- en dreigmail die beeldend kunstenaar Tinkebell in 2004-2008 ontving.

Trophy (2017), Liberation (2019), She-me-her (2014) – AIRICH


De Amsterdamse kunstenaar en fotograaf AiRich maakt uitgesproken en krachtige portretten. Ze wil heersende ideeën over zwarte identiteit en schoonheidsidealen herdefiniëren, en neemt daarbij zelf het heft in handen. In haar portretten is identiteit geen zoektocht, maar een statement. AiRich hanteert de toekomstgerichte stijl van afrofuturisme, die terugkeert in literatuur, film, muziek en mode. AiRich werkt hierin ‘vanuit verbinding met de geschiedenis: verbondenheid met mijn voorouders en bewust van de diasporageschiedenis’.

Mirror Barricade (2016) – ARTUR VAN BALEN

Artur van Balen is kunstenaar bij Tools for Action, een stichting die nieuwe vormen van demonstreren onderzoekt. Protesten, blokkades en marsen behoren tot de standaardinstrumenten van activisten. Tools for Action richt zich op kruisbestuivingen tussen activisme, choreografie en grote, opblaasbare sculpturen. Van Balen ontwikkelde een decentrale demonstratievorm waarbij het collectief als een zwerm vogels beweegt en niemand de baas is. De grote opblaasbare kubussen, Mirror Barricade, worden als zachte blokkering ingezet bij klimaatactivisme.

Soms vraag je me wat ik ben. Met betrekking tot werk, religie, politieke voorkeur, seksualiteit, gender. Mijn antwoord: ik ben een Moeder (2017) – LEENDERT VOOIJCE

Vooijce ontstijgt naar eigen zeggen de in Nederland alom heersende hokjesgeest en ziet vrijdenken als een beweging, een kracht die voorbijgaat aan wat goed of slecht is en eeuwig doorgaat zonder een einddoel te bereiken; de fluïde, menselijke kern. Deze fluïditeit staat door ideeën van wat normaal is onder druk. Vrijdenken gaat voor Vooijce juist in tegen de rigide structuren in de samenleving. Spelenderwijs wordt de realiteit gekanteld, waardoor er ruimte ontstaat voor alternatieven. In dit fotowerk wordt deze alternatieve werkelijkheid gepresenteerd als persoonlijke vertelling.

De aankomende tijd zullen we deze pagina aanvullen met meer info omtrent de kunstwerken en de kunstenaars.